GELECEĞE MEKTUP BIRAK

-

 Bir dizide görmüştüm; bir kadın, bundan 7 yıl sonraki hayata mektup yazıyor. Mektuptan kastım neredeyse 100 sayfalık bir deftere tüm duygularını yazıyor. Hissettiklerini, anılarını. Neredeyse her gün yazıyor bu yazıları. Yazıların içeriğinde anıları ve o anki yaptıkları var. Aslında içerik olarak boş şeyler, bilgi vermiyor hiçbir yazı. Mesela odasında otururken ortamı, sesleri ve kokuları betimliyor ya da kalabalık bir yerdeyse o an kim ne yapıyor, kim ne söylüyor veya kendi ne istiyor, neler hedefliyor, neler yaptı, neler gördü... 


Kadın bundan 7 yıl sonraki kendine yazıyor bu mektupları. Bunu neden yaptığını bilmiyor sadece yazmak istiyor. Belki de 7 yıl sonra bunları okuduğunda o ana ışınlanacak. O duyguları yeniden yaşayacak. O defter onun için bir hazine olacak. 

Diziyi izlerken aklım sürekli o kadının yazdıklarındaydı. Kadın kendince çok mantıklı bir şey yapıyordu. 7 yıl sonraki kendinin nerede olacağını bilmiyordu. 7 yıl sonraki dünyanın da nasıl olacağını bilmiyordu. Ama yazdıklarıyla 7 yıl sonraki kendini geçmişe ışınlamak, iyi zamanlarına geri getirmek, kendine bir şeyler hatırlatmak istiyordu. 

Kadının yazdığı mektuplar bundan milyonlarca yıl öncesinde mağarada yaşayan insanların duvarlara çizdiği resimlerle- sembollerle aynı amacı taşıyor aslında. İlk insanlar kendilerinden birer iz bırakmak amacıyla o duvarlara yaşantılarını, düşüncelerini işliyordu. Evet günümüzde bu sembolleri kendileri okumaya çalışmıyor olabilir ama bizleri o ana ışınlayabiliyorlar. Onların yaşantısını görmek şöyle dursun onları anlamamızı da sağlıyorlar bir yandan. Onları hissetmemizi... 

 İlerleyen dijital çağda kalemin ve kağıdın kullanılmadığını, insan hayatının sosyal mecraların dışına çıkmadığını, duygusuz ve hissiz bir çağın olduğunu düşünelim. Daha önceden yazdığım "DİJİTAL YALNIZLIK" yazımda bu insanlardan bahsetmiştim. Yalnızlaşan ve çevresinde hisler aramaya başlayan insanoğlunun belki de benim izlediğim dizideki kadının mektuplarına denk geleceğini düşünsenize. O mektupları okuyarak mutlu olacağını ve yaşamdan tat alabileceğini. Bir de bu mektupları sizin yazdığınızı ve okuyan kişinin gelecekteki siz değil de torunlarınız olduğunu düşünün. 

Her insanın rahatlamak istediğinde sığındığı bir limanı oluyor. Kimisi yoga yapıyor, kimisi müzik dinliyor kimisi ise deftere bir şeyler karalıyor- bir şeyler yazıyor. Ben hepsini denedim ve hepsinin ayrı bir hazzı olduğunu söylemeden edemeyeceğim. Ama yazı yazmak, kimseyle değil kendinizle konuşmak, kendinize karşı dürüst olmak ve kendinize içinizi dökmek yapılabilecek bana göre en iyi terapi. Şimdi dizideki kadının yerine kendimi koyuyorum ve gelecekte yazdıklarımı torunlarımın okuduğunun hayalini kuruyorum. Bu benim için ne büyük bir mutluluk olurdu ama. Torunlarıma benden kalan en güzel hazine olurlardı muhtemelen.

 



 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

DERİNLERDE BİR YERDE

-
Resim
Size de olur mu? Mutlu olduğunuz ve ya sosyal olduğunuz bir ortamda modunuzu düşüren, yüzünüzü asan bir takım düşünceler gelir mi aklınıza? Arkanıza dönmenize neden olacak düşünceler... Geçmişe, hatırlamak istemeyeceğiniz anılarınıza gider mi aklınız birden bire?  Belki de bunu bilerek yapıyoruzdur. Yani, o anıları unutmak istiyoruz ama bir yandan da istemiyoruzdur. Ben unutamıyorum mesela ya da dediğim gibi belki de unutmak istemiyorumdur. Hayatımın bir parçası oldular ve bir şekilde kabullendim o anılarımı. Bazen durduk yere ben hatırlamaya çalışırım geçmişimi. Sonra istemsizce mutlu olurum. İnsan kötü anılarını hatırlayınca mutlu olur mu diye sormayın. Ben oluyorum. Bir şekilde oluyorum işte.. Belki de bazılarının aksine onları kabulleniyorum. Artık gerçek bir parçam olarak görüyorum onları. Beni ben yapan, şimdiki Esra'yı oluşturan anılar hepsi benim için. İyi ve ya kötü sonuçta içinde ben vardım dimi. Siz nasıl karşılıyorsunuz anılarınızı? İyi anılar muhakkak mutluluk veriyord...
Devamı

SİSTEMATİK GÜZEL

-
Resim
Bana güzeli tanımlar mısınız? Televizyon ekranlarında gördüğümüz ve ultra muhteşem bir yaşam süren; güzel- yakışıklı, kusursuz kadınlar ve erkekler neden bu kadar çok bize benimsetilmeye çalışılıyor. Bunu hiç düşündünüz mü?  Güzel ve ya yakışıklı kavramlarının aslında farkında olmadan içinde bulunduğumuz sistem tarafından oluşturulduğunun farkında mıyız? Neydi güzel ve ya çirkin? Çirkin neydi mesela, kime göre çirkin? Önceleri çirkin kavramı kişiden kişiye göre değişiyordu. O zamanlar öznel kavramı vardı. Ama artık öznellik kavramının kaldığından şüphe duyuyorum. Yaşadığımız dünya topluluğu kendi güzel ve çirkin kavramlarını oluşturdu ve herkese kendi kavramlarını benimsetti. Mesela lüks bir hayat süren, yaptığı her şey kusursuz olan bir kadın bizim için çok güzel görünmeye başladı. Çünkü bu insan kusursuz; saçıyla, makyajıyla, harcamalarıyla, eviyle, arabasıyla... Aslında burada kadın değil içinde bulunduğu lüks kavramı bizim için güzel geliyor. Çünkü lüks ile güzeli aynı görmeye ...
Devamı

YAĞMUR

-
Resim
Cama bir damla daha düştü. Şiddetle cama çarptı ve süzüle süzüle camdan aşağı kaydı. Ardından bir damla daha düştü ve aynı hareketi birden fazla damla tekrarladı. Kimisi cama düşen ilk yağmur damlasının çizdiği yoldan süzüldü kimisi ise yeni bir yol çizerek camdan aşağı kaymıştı.  Dışarda yağmur yağmaya başlamıştı. Geleli henüz bir saat bile olmamıştı ki yağmur yağmıştı. Bu bir uğursuzluk muydu? Büyükannesi olsa muhtemelen "Hoş geldin, geldiğin şehre bereket getirdin." derdi. Çünkü yağmur da bereketti ve o gelir gelmez yağmıştı. Ama annesi olsa uğursuzluk getirdin derdi. Senin gelmenle zaten bozuk olan yollar daha da bozuldu, etraf çamur içinde kaldı derdi.  Annesini düşündü, her şeye ne kadar da kötü taraftan bakmayı severdi ama. Kendi için olumsuz olan her şey herkes için olumsuzmuş gözüyle bakardı. Annesi bazen bezdirirdi onu. Anne olmak bunu gerektiriyordu belki de, en azından popüler anne olmak bunu gerektirebilirdi. Çocuğunu, her şeyden fazla düşünme konusunda herkesten...
Devamı